کنار آبی روزگار

نقطه کوچکی از دنیا ... به قد موچاله ای از یک وجود  

کوته لحظه ای ... دور از دغدغه هائی که شاید

دیگر خیلی یکنواخت روز و شبهایمان را تازیانه می زند

و گاه به گاه فرق سیاهی آسمان را با آبی بی منتهایش نمی شناسیم

یادش به خیر ...... پازل ابری آسمان

تکه کوچکی که اگر یکی دیگر از ابرک های سفید را  کنار بگیرد

آهوئی را می ماند با لبخندی زیبا

قطعه سنگی را دلتنگم .... زیر سرم

هرچند که شباهتی نیست با خاطره کودکی و زانوان مادری مهربان !

که به یقین اگر بجای آن لالائی کودکانه... قصه این روزها برایم ترسیم میشد ...

نه آهوئی ... که دیوی بزرگ فرض میکردم در آسمان و نه لبخندی

که با چشمانی از خشم فد کشیدنم را به انتظار نشسته

و شاید پوز خندی که رویاهایم را به باد تمسخر گرفته است

قطعه سنگی را دلتنگم

بدور از آدمکی که  انسان می نامندش

حتی حس حضور  و بوی تعفن نفسی

که بختک همین یک نفسی که می آید و می رود ... مرا بس